“Hayat Bazen Tatlıdır” filminden.

Çocukluğumuzda siyah beyaz televizyon döneminde, ne zaman Zeki Müren çıksa gürültüyle konuşan insanlar çocuklar birden susar derin bir büyüye kapılmış gibi huşu ile o muhteşem sesin tatlı çağrısına kapılırlardı. Hanımlar mutfaklardan koşarak gelir tüm dünya susar herkes nefesini tutar ve dinlerdi.

Sanatı öylesine büyük bir cömertlikle bağışlanmıştı ki kendisine, bu sanatın karşısında susmak ve o sanatta erimekten başka bir şey gelmiyordu elimizden. Kelimeleri özenli telaffuz edişinde bir İstanbul kültürü sesleniyordu. Nezaketi ve sahnesine gösterdiği özense yıllarca anlatıldı.

YAZININ DEVAMI »